De eigenaar bevestigde een stevig, wit vel papier aan de draaischijf en met behulp van flesjes met gekleurde verf en een smalle spuitmond kon je het ronddraaiende vel bewerken. Het resultaat zag er altijd prachtig uit ! Volgens mij was het motto ook dat iedereen kan kunst maken, net zoiets als “iedereen kan koken” in de Pixar-animatie “Ratatouille”.

Dit is mij altijd bijgebleven en werd weer aangewakkerd tijdens mijn studie Bedrijfskunde. Tijdens een lezing van Ralph Stacey over chaostheorie keerden de beelden uit mijn jeugd terug. Orde uit chaos en andersom zie je ook terug in de circulaire (kunst)werken onder invloed van centrifugale krachten en viscositeit van de gebruikte verf.

Ik nam mij voor om in een later stadium te gaan experimenteren met draaicirkel en verf, maar dan op een grotere schaal. Dat later werd vele jaren later.

Op een fietsvakantie richting Schotland in 2002 bezocht ik de “Scottish National Gallery of Modern Art” in Edinburgh.

Daar zag ik een aantal fascinerende werken van o.a. Damien Hirst, Julie Roberts, Jim Lambie en Julian Opie. Met name een werk van Damien Hirst genaamd “Beautiful C Painting” uit 1996 vond ik fantastisch en deed oude ideëen weer herleven. Je ziet zelden circulaire schilderwerken en Damien had ook nog eens gebruikgemaakt van zijn spierkracht door de verf op het doek te smijten. Ik moest nu echt zelf eens gaan experimenteren...

Eind 2004 of begin 2005 ging ik naar een tentoonstelling van Gary Lang in het Gemeentemuseum van Den Haag. Ook hij maakte gave cirkelschilderijen, “Chance Circle (Greene St. Series #4)” uit 1997, en “Circlying #2” uit 2003-2004. Waarom wordt er zo weinig gebruikgemaakt van deze geometrische vorm in de schilderkunst, was mijn gedachte weer.

Ik had wat meer vrije tijd gekregen en toen heb ik de stoute schoenen aangetrokken en ben zelf gaan experimenteren. Ik maakte een draaischijf met een een oude zaagmachinemotor in een “krat”. Eerst maakte ik kleine werken (exp. 1 t/m 5).

Toen ging ik het groter aanpakken met een doek dat ik kocht bij Gerard Smit in Haarlem. De acrylverf die ik gebruikte kwam uit die goedkope pakketten van het Kruidvat. Het doek werd prachtig en ik beschouw het nog steeds als één van mijn beste werken (Indian Summer).

Toen de beginfase prettig verliep en ik er veel plezier uit haalde heb ik besloten om het groter aan te pakken en grote cirkeldoeken te gaan maken. Ik ging naar de Gamma voor PVC-buizen, ringetjes en schroefjes. Naar Gerard Smit voor Gesso en naar Jan Sikkes voor Linnenkatoen. Van 3 stukken PVC van 2 meter maakte ik met moffen en lijm een cirkel. Ik spande het linnenkatoen met ringetjes en schroefjes op het PVC en prepareerde het katoen met gesso (2-3 maal).

Ik maakte zo 16 gigantische doeken. Ik ben het meeste te spreken over “Oog”, maar er zit een aantal prachtige werken bij. Mijn moeder zag mij zo bezig in de werkplaats in de Koningstraat en vroeg zich af of het niet verstandiger zou zijn om wat kleiner te gaan werken.

 In de eerste plaats nemen die werken erg veel plaats in bij opslag en in de tweede plaats, wie kan er zo’n doek aan zijn muur ophangen!

Het leek mij zelf ook verstandiger om vierkante werken te gaan maken die wat minder groot waren, hoewel ik het lekkerst werk op grote vlakken. Hoe groter, hoe beter. 105x105 leek mij wel een mooie maat. Dit kwam ook zo uit omdat ik de doeken ging maken van tengellatten. Ik maakte driehoekjes voor stevigheid op de hoekpunten en haalde tweede keus schilderslinnen bij Jan Sikkes. Ik kocht goede kwaliteit acrylverf in Amsterdam en bij de Hema (acryl en hoogglans). Vanaf dat moment ben ik steeds wilder gaan experimenteren. Ik haal geregeld een emmertje zand bij het strand vandaag (stuifzand) om het door de verf te mengen voor meer structuur en weerstand op het doek. Voor ideëen maak ik gebruik van mijn intuïtie en ervaringen van alledag. Het resultaat is soms chaotisch en ordentelijk tegelijk. Het worden er nu alleen steeds meer en daarom is het zaak om ze aan de man te gaan brengen. Ik zou mijn werk graag aan de muren zien hangen van een woonhuis, een overheidsgebouw, een ziekenhuis, een bedrijfspand, een verzorgingstehuis of een museum. Hoe meer mensen er plezier aan beleven, hoe beter.

NB. Als er iemand meer informatie heeft over die winkel in de Haltestraat in de jaren Zeventig, dan verneem ik dat graag.